UnderstandingPrejudice.org: The Psychology of Prejudice

The Contact Hypothesis

Jedną z najbardziej intensywnie badanych technik redukcji uprzedzeń jest kontakt międzygrupowy (Hewstone & Brown, 1986). W The Nature of Prejudice, Gordon Allport (1954, s. 281) postawił hipotezę, że:

Uprzedzenia (o ile nie są głęboko zakorzenione w strukturze charakteru jednostki) mogą być zredukowane przez równy statusowo kontakt między grupami większościowymi i mniejszościowymi w dążeniu do wspólnych celów. Efekt ten jest znacznie wzmocniony, jeśli kontakt ten jest usankcjonowany przez wsparcie instytucjonalne (tj. przez prawo, zwyczaj lub lokalną atmosferę) i pod warunkiem, że jest to rodzaj, który prowadzi do postrzegania wspólnych interesów i wspólnego człowieczeństwa między członkami obu grup.

Teza ta, obecnie szeroko znana jako „hipoteza kontaktu”, uzyskała szerokie poparcie badawcze. W przeglądzie 203 badań z 25 krajów, w których wzięło udział 90 000 uczestników, Thomas Pettigrew i Linda Tropp (2000) stwierdzili, że 94% badań wspiera hipotezę kontaktu (to znaczy, że w 94% przypadków uprzedzenia zmniejszały się wraz ze wzrostem kontaktu międzygrupowego).
Przy takim poziomie wsparcia, dlaczego kontakt międzygrupowy nie wyeliminował uprzedzeń ze społeczeństwa? Problem z wykorzystaniem kontaktu do redukcji uprzedzeń nie polega na tym, że hipoteza kontaktu jest błędna, ale na tym, że tak trudno jest spełnić warunki, które nakreślił Allport. W wielu rzeczywistych środowiskach ogień uprzedzeń podsycany jest przez konflikt i rywalizację pomiędzy grupami o nierównym statusie, takimi jak Izraelczycy i Palestyńczycy, biali i czarni, lub długoletni obywatele i niedawni imigranci (Esses, 1998; Levine & Campbell, 1972). W warunkach konkurencji i nierównego statusu kontakt może nawet zwiększać uprzedzenia, a nie je zmniejszać. Na przykład, w przeglądzie badań przeprowadzonych w trakcie i po desegregacji szkół w USA, Walter Stephan (1986) stwierdził, że w 46% badań odnotowano wzrost uprzedzeń wśród białych uczniów, w 17% spadek uprzedzeń, a w pozostałych nie odnotowano żadnych zmian.
Kluczem jest stworzenie sytuacji, które doprowadzą do współpracy i współzależnych interakcji w dążeniu do osiągnięcia wspólnych celów, przesuwając ludzi z kategorii „my i oni” do kategorii „my” (Desforges et al., 1991; Dovidio & Gaertner, 1999; Sherif, Harvey, White, Hood, & Sherif, 1988). Badania w klasie wykazały, że techniki kooperatywnego uczenia się podnoszą samoocenę, morale i empatię uczniów ponad podziałami rasowymi i etnicznymi, a także poprawiają wyniki w nauce uczniów z mniejszości bez uszczerbku dla wyników uczniów z grupy większościowej (Aronson & Bridgeman, 1979). Jedna z najwcześniej badanych technik, „klasa układanki”, dzieli uczniów na małe, zróżnicowane rasowo grupy robocze, w których każdy uczeń otrzymuje istotną informację na przydzielony mu temat (w ten sposób każdy członek grupy staje się niezbędny dla pozostałych). Technika układanki została pierwotnie opracowana specjalnie w celu zmniejszenia uprzedzeń rasowych, a dziesięciolecia badań sugerują, że jest ona bardzo skuteczna w promowaniu pozytywnych kontaktów międzyrasowych (Aronson & Patnoe, 1997).

Strona 24 z 27





©2002-2021, S. Plous

Dodaj komentarz