Pakt z Locarno

Pakt z Locarno, 1925, zawarty na konferencji w Locarno w Szwajcarii przez przedstawicieli Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec, Włoch, Belgii, Czechosłowacji i Polski. Prośba Gustava Stresemanna o wzajemną gwarancję Nadrenii spotkała się z aprobatą Aristide’a Brianda; pod przewodnictwem Brianda, Stresemanna i Austena Chamberlaina podpisano serię traktatów o wzajemnej gwarancji i arbitrażu. W głównym traktacie mocarstwa indywidualnie i zbiorowo gwarantowały wspólne granice Belgii, Francji i Niemiec określone w traktacie wersalskim z 1919 roku. Niemcy podpisały traktaty z Polską i Czechosłowacją, zgadzając się na zmianę wschodnich granic Niemiec wyłącznie na drodze arbitrażu. Niemcy podpisały również traktaty arbitrażowe z Francją i Belgią, a między Francją i Polską oraz Francją i Czechosłowacją zostały zawarte pakty o wzajemnej obronie przed ewentualną agresją niemiecką. W ramach uzupełnienia Niemcy otrzymały obietnicę przystąpienia do Ligi Narodów. Duch Locarno symbolizował nadzieje na erę międzynarodowego pokoju i dobrej woli. W 1936 roku, potępiając pakt lokarneński, Hitler dokonał remilitaryzacji Nadrenii.

Dodaj komentarz