Huichol People – Ancient Unbroken Lineage of Healers

De Huichol People zijn zeldzaam als het gaat om Noord-Amerikaanse sjamanistische tradities. In tegenstelling tot de meeste inheemse volken in deze regio, die een zekere mate van dood, transformatie of fragmentatie hebben ondergaan na Columbus, hebben de Huichol een ononderbroken stamboom die teruggaat tot de vroegste wortels van hun stammenerfgoed.

Het Huichol Volk noemt zichzelf de Virarica, wat ruwweg vertaald “het genezende volk” betekent. Zij zijn een kleine stam van ongeveer 35.000 mensen die leven in Centraal West Mexico in het Sierra Madre gebergte. Naar verluidt zijn zij de laatst overgebleven stam in Noord-Amerika die hun inheemse gebruiken in stand hebben gehouden, hoewel zij vandaag de dag worden geconfronteerd met talrijke bedreigingen voor hun cultuur. Tot voor kort hebben hun keuze om in afzondering te leven op een afgelegen en ruige locatie, alsmede hun toewijding aan een op de natuur gebaseerde levensstijl, hen beschermd tegen culturele invloeden van buitenaf. Vandaag de dag hebben zij te maken met strijd met de Mexicaanse regering en landbezit, druk om over te schakelen van maïsteelt op tabaksteelt, en de onophoudelijke invloed van missionarissen die hen proberen te bekeren. Toch zijn er nog duizenden Huichol die in hun geboorteplaats leven en de gebruiken van hun voorouders beoefenen en vechten om het vuur van hun stamboom levend te houden. Verbazend genoeg hebben de Huichol geen geschiedenis van oorlog. Het is een vreedzaam volk dat zich generaties lang in harmonie met zichzelf en het land heeft gehandhaafd.

De wijsheidsleer van de Huichol komt neer op een eenvoudige maar diepe eerbied voor de natuur en een ceremoniële manier van leven die hen verbindt met de wereld van de geesten. De zuiverheid en wijsheid van de Huichol hebben hun invloed doen gelden op vele westerlingen die op zoek zijn naar diepere genezing en betekenis in hun leven. Verschillende boeken van westerlingen zijn geschreven over hun persoonlijke ervaringen en reizen met de Huichol, waaronder Tom Pinkson’s boek The Shamanic Wisdom of Huichol. Daarin vertelt hij over zijn levensveranderende, transformerende tijd bij de Huichol, waarbij hij leerde van de heilige peyote plant en de wijsheid die hem door de Huichol-sjamanen werd bijgebracht.

De Huichol-verbinding met de natuur

De Huichol-traditie is gebaseerd op aangeboren principes die ons verbinden met de heiligheid en wijsheid van de dieren, de zon, de planten, en de geestenrijken. Zij vertrouwen op hun relatie met de natuur om zichzelf in stand te houden. Voor de Huichol is sjamanisme een manier van leven die hen in contact houdt met de heiligheid van de aarde.

Er wordt veel spirituele nadruk gelegd op hun relatie met maïs, het blauwe hert, peyote, en de adelaar. Deze vier symbolen vertegenwoordigen belangrijke figuren of godheden waarmee Huichol-sjamanen in contact treden voor wijsheid, genezing en informatie. Zij geloven dat er twee tegengestelde kosmische krachten in de wereld bestaan: een die wordt vertegenwoordigd door Tayaupa, “onze vader” Zon, en een die wordt vertegenwoordigd door Nacawe, de regengodin. In hun traditionele rituelen verbinden zij zich met deze en andere vooroudergeesten en elementen van de natuurlijke wereld.

Peyote Sacrament

Peyote (hikuri in Huichol) is het voornaamste plantaardige sacrament dat Huichol gebruiken in hun ceremoniële gebed.

Peyote is een kleine cactus met psychoactieve alkaloïden, met name mescaline, die in grote hoeveelheden kleurrijke en levendige hallucinogene visioenen teweegbrengen. Voor de Huichol speelt peyote een hoofdrol in hun kosmologie en vervult het meerdere functies binnen de stam. Op ceremonieel gebied fungeert het als een poort naar het geestenrijk, waar zij in contact kunnen treden met de goden. Maar peyote heeft ook een lange traditie als traditioneel of “folklore” geneesmiddel en wordt door traditionele volkeren vaak gebruikt voor zaken als griep en diabetes. Van de Huichol is bekend dat zij de sappen van verse peyote in wonden wrijven om infectie te voorkomen en genezing te bevorderen. De diep alkaliserende werking op het lichaam maakt het nuttig als kruidentoepassing om de genezing van verschillende ziekten te helpen voorkomen en ondersteunen.

Eenmaal per jaar maken de Huichol een reis naar Wirikuta waar ze naartoe gaan om peyote te verzamelen. Hun pelgrimstocht vindt jaarlijks plaats als een verlangen om terug te keren naar de oorsprong van het leven en genezing en herstel te zoeken. Bij aankomst beginnen zij hun jacht, en wanneer zij de eerste cactus vinden wordt deze gedeeld door iedereen in de stam. Ze oogsten dan genoeg peyote voor een jaar. Dit is de enige reis die ze het hele jaar maken om in hun behoefte aan peyote te voorzien. Daarna nemen ze grote hoeveelheden in tijdens ceremoniële gelegenheden, waar ze kunnen communiceren met vooroudergeesten en godheden, zingen, genezen, bidden en wenen.

De felgekleurde schoonheid van Huichol Peyote Art

Je hebt misschien wel eens Huichol-kunst gezien in speciale inheemse kunstwinkels, stammenwinkels of op andere willekeurige en onverwachte plaatsen. Onlangs was ik in een Mexicaans restaurant in Maui toen een schitterend stuk Huichol-garen me vanuit de andere kant van de kamer opviel. De prachtige felgekleurde voorstellingen van dieren, wezens, energieën, en natuurlijk peyote hebben hun weg over de hele wereld gebaand. Na hun communie met peyote maken de Huichol de kralen- en garenkunst die geïnspireerd is op hun visionaire ervaringen. Als je eenmaal voorbij de pure bewondering van de verblindende schoonheid van de felle kleuren en patronen bent, kun je meestal een aantal veel voorkomende symbolen in de Huichol-kunst herkennen. Elk kunstwerk weerspiegelt een wijze les uit hun cultuur, of een aspect van het peyote medicijn. In een bepaald Huichol-kunstwerk zie je waarschijnlijk een kleurrijke knoop (een afbeelding van de peyote-cactus), een afbeelding van het blauwe hert (tussenpersoon met de goden), de adelaar (boodschappergeest), of maïs (zowel letterlijk als symbolisch een beeld van voeding).

Hun inheemse kunst is een van de manieren waarop de Huichol zich verzetten tegen de onmenselijke omstandigheden van de tabaksteelt, en zichzelf een gezond levensonderhoud verschaffen. Non-profitorganisaties zoals het Huichol Center hebben geholpen alternatieven te bieden aan het Huichol-volk, door hun voedsel, hulp, onderdak en kunstenaarstraining te bieden als alternatief voor het werken in de schadelijke omstandigheden van de tabaksvelden. Op deze manier wordt kunst niet alleen een manier om uitdrukking te geven aan hun spirituele traditie, maar ook een middel voor duurzaamheid voor de toekomst van het Huichol-volk.

Dankzij het Huichol-volk en hun vermogen om een ononderbroken verbinding met hun voorouderlijke gebruiken in stand te houden, hebben wij de kans om van hun gebruiken en leringen te leren. Hun diepe verbondenheid met het land, de heiligheid van de natuur, en sjamanistische gemeenschap met plantgeesten is kennis en wijsheid waar de Westerse wereld grote behoefte aan heeft.

Plaats een reactie