Cervicogene duizeligheid

Nekpijn en duizeligheid

Veel mensen hebben last van nekpijn en duizeligheid. Het kan moeilijk zijn om uit te maken of de duizeligheid en de nekpijn met elkaar te maken hebben of slechts toevallig optreden. Sinds het midden van de 18e eeuw is bekend dat de positie van de nek verband houdt met het evenwicht.1 De precieze relatie tussen nekpijn en duizeligheid werd echter pas in de jaren 1950 besproken.

Ryan en Cope2 beschreven een syndroom van onevenwichtigheid en desoriëntatie bij mensen met veel verschillende nekdiagnoses, waaronder cervicaal trauma, cervicale spondylose of cervicale artritis. Zij noemden dit syndroom cervicale vertigo. Momenteel gebruiken we echter de term cervicogene duizeligheid, omdat echte draaiduizeligheid zelden geassocieerd wordt met nekgerelateerde duizeligheid.

Cervicogene duizeligheid (CGD)

Cervicogene duizeligheid is een moeilijke en soms controversiële diagnose omdat er geen eenduidige diagnostische test bestaat om te bevestigen dat het de oorzaak is van de duizeligheid3. Het kan tijd kosten voor clinici om systematisch andere oorzaken van duizeligheid uit te sluiten voordat de diagnose cervicogene duizeligheid wordt bevestigd. 3,4

Symptomen

Mensen met cervicogene duizeligheid klagen meestal over duizeligheid of algemene desoriëntatie (een gevoel van beweging van het zelf of de omgeving) dat vaak erger is bij hoofdbewegingen of na het lang aanhouden van bepaalde nekposities. Duizeligheid of lichtheid in het hoofd treedt gewoonlijk op tijdens of kort na het ervaren van nekpijn, stijfheid en/of verminderde bewegingsvrijheid van de nek. Het kan gepaard gaan met een occipitale (achterhoofd) hoofdpijn en verergerd worden door hoofdbewegingen, niet door fysieke of cognitieve activiteit. Vaak neemt de duizeligheid af naarmate de nekpijn afneemt. De symptomen duren meestal minuten tot uren.

Mensen met cervicogene duizeligheid kunnen ook klagen over algemene onevenwichtigheid, die kan toenemen bij hoofdbewegingen of beweging in de omgeving. Cervicogene duizeligheid wordt verondersteld niet vaak voor te komen.

Diagnose

Omdat er geen eenduidige test voor cervicogene duizeligheid bestaat, wordt de diagnose beschouwd als een diagnose van uitsluiting3. Daarom zijn een grondige anamnese en medische evaluatie nodig omdat de symptomen lijken op die van andere oorzaken van duizeligheid. Een grondige beoordeling van de nek is ook belangrijk.

Zorgverleners moeten andere aandoeningen uitsluiten die duizeligheid kunnen veroorzaken, waaronder medische aandoeningen (zoals een hartaandoening), medicatie, neurologische aandoeningen (zoals een hersenschudding of beroerte), of vestibulaire (binnenoor) aandoeningen (zoals benigne paroxysmale positionele vertigo). Met klinische of laboratoriumtests kunnen de perifere en centrale vestibulaire systemen worden getest. Alle testresultaten moeten worden vergeleken met de voorgeschiedenis en de huidige symptomen van de patiënt om te bepalen of ze verband met elkaar houden5,6.

Cervicogene duizeligheid treedt vaak op als gevolg van een nekletsel, zoals een whiplash, of hoofdletsel, zoals een hersenschudding, waardoor ook de hersenen of het binnenoor kunnen worden beschadigd.4,7 Zorgverleners moeten bepalen welke klinische, laboratorium- of beeldvormende tests nodig zijn om de diagnose te stellen3. Artsen doen deze tests om te bepalen of de duizeligheid wordt veroorzaakt door letsel aan het evenwichtsorgaan, de hersenen of de nek (of soms een combinatie daarvan). Dit is een moeilijk proces dat tijd in beslag kan nemen en waarbij het advies van meer dan één arts moet worden ingewonnen, vooral als de persoon met meer dan één diagnose te maken heeft.

Cervicogene duizeligheid wordt verondersteld het gevolg te zijn van een zintuiglijke mismatch tussen somatosensorische informatie (het deel van het zintuiglijke systeem dat zich bezighoudt met het bewuste gevoel van aanraking, druk, pijn, temperatuur, positie, beweging en trillingen, die afkomstig zijn van de huid, spieren, gewrichten en fascia van de nek / nekwervelkolom), en de input van de ogen en het binnenoor (ons evenwichtssysteem). 12.

Een belangrijke stap in het bepalen van het juiste behandelplan is het stellen van een nauwkeurige diagnose.

Behandeling

De meerderheid van de patiënten met cervicogene duizeligheid verbetert met de juiste nekbehandeling11. Helaas werken nekmassages alleen zelden om de duizeligheid met de nekpijn op te lossen. Verschillende studies hebben gerapporteerd dat ongeveer 75 procent van de patiënten verbetert met conservatieve behandeling van de nek, zoals zachte mobilisaties, oefeningen, en instructie in de juiste houding en positionering van de nek8-10,11. Bij andere patiënten vereist de behandeling zowel een behandeling van de nek als vestibulaire therapie. Oefeningen voor vestibulaire revalidatie moeten worden aangepast aan de problemen die bij de evaluatie zijn gevonden en kunnen bestaan uit oogoefeningen, evenwichtsoefeningen, wandelen, of geleidelijke blootstelling aan nekbewegingen of omgevingen die patiënten duizelig maken4, 11.

Samenvatting

Cervicogene duizeligheid is een syndroom van nekpijn dat gepaard gaat met duizeligheid. Deze diagnose wordt gesteld nadat alle andere oorzaken van duizeligheid zijn uitgesloten.

Cervicogene duizeligheid lost meestal op met behandeling van het nekprobleem, maar kan ook vestibulaire revalidatie vereisen voor volledige oplossing van de symptomen. In het algemeen is de prognose voor patiënten met cervicogene duizeligheid goed, waarbij bij de meeste patiënten verbetering optreedt van nekklachten, hoofdpijn, evenwicht, duizeligheid en kwaliteit van leven11.

Auteur: Diane M. Wrisley, PhD, PT, NCS, met bewerkingen door Nicole Acerra, PhD, BScPT, BA en Amy Downing, PT

Plaats een reactie